غزل شمارهٔ ۴۵

ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکنده ایم سایه سیمرغ همت بر خراب افکنده ایم گر به طوفان می سپارد یا به ساحل می برد دل به دریا و سپر بر روی آب افکنده ایم محتسب گر فاسقان را نهی منکر می کند گو بیا کز روی مستوری نقاب افکنده ایم عارف اندر چرخ و صوفی در سماع آورده ایم شاهد اندر رقص و افیون در شراب افکنده ایم هیچکس بی دامنی تر نیست لیکن پیش خلق باز می پوشند و ما بر آفتاب افکنده ایم سعدیا پرهیزکاران خودپرستی می کنند ما دهل در گردن و خر در خلاب افکنده ایم رستمی باید که پیشانی کند با دیو نفس گر بر او غالب شویم افراسیاب افکنده ایم