غزل شمارهٔ ۴۷۳

دی به چمن برگذشت سرو سخنگوی من تا نکند گل غرور رنگ من و بوی من برگ گل لعل بود شاهد بزم بهار آب گلستان ببرد شاهد گلروی من شد سپر از دست عقل تا ز کمین عتاب تیغ جفا برکشید ترک زره موی من ساعد دل چون نداشت قوت بازوی صبر دست غمش درشکست پنجه نیروی من عشق به تاراج داد رخت صبوری دل می نکند بخت شور خیمه ز پهلوی من کرده ام از راه عشق چند گذر سوی او او به تفضل نکرد هیچ نگه سوی من جور کشم بنده وار ور کشدم حاکم است خیره کشی کار اوست بارکشی خوی من ای گل خوش بوی من یاد کنی بعد از این سعدی بیچاره بود بلبل خوشگوی من