غزل شمارهٔ ۵۱۰

نه من تنها گرفتارم به دام زلف زیبایی که هر کس با دلآرامی سری دارند و سودایی قرین یار زیبا را چه پروای چمن باشد هزاران سرو بستانی فدای سروبالایی مرا نسبت به شیدایی کند ماه پری پیکر تو دل با خویشتن داری چه دانی حال شیدایی همی دانم که فریادم به گوشش می رسد لیکن ملولی را چه غم دارد ز حال ناشکیبایی عجب دارند یارانم که دستش را همی بوسم ندیدستند مسکینان سری افتاده در پایی اگر فرهاد را حاصل نشد پیوند با شیرین نه آخر جان شیرینش برآمد در تمنایی خرد با عشق می کوشد که وی را در کمند آرد ولیکن بر نمی آید ضعیفی با توانایی مرا وقتی ز نزدیکان ملامت سخت می آمد نترسم دیگر از باران که افتادم به دریایی تو خواهی خشم بر ما گیر و خواهی چشم بر ما کن که ما را با کسی دیگر نمانده ست از تو پروایی نپندارم که سعدی را بیآزاری و بگذاری که بعد از سایه لطفت ندارد در جهان جایی من آن خاک وفادارم که از من بوی مهر آید و گر بادم برد چون شعر هر جزوی به اقصایی