غزل شمارهٔ ۵۴۶

جور بر من می پسندد دلبری زور با من می کند زورآوری بار خصمی می کشم کز جور او می نشاید رفت پیش داوری عقل بیچاره ست در زندان عشق چون مسلمانی به دست کافری بارها گفتم بگریم پیش خلق تا مگر بر من ببخشد خاطری باز گویم پادشاهی را چه غم گر به خیلش در بمیرد چاکری ای که صبر از من طمع داری و هوش بار سنگین می نهی بر لاغری زآنچه در پای عزیزان افکنند ما سری داریم اگر داری سری چشم عادت کرده با دیدار دوست حیف باشد بعد از او بر دیگری در سراپای تو حیران مانده ام در نمی باید به حسنت زیوری این سخن سعدی تواند گفت و بس هر گدایی را نباشد جوهری