غزل شمارهٔ ۵۶

ای کآب زندگانی من در دهان توست تیر هلاک ظاهر من در کمان توست گر برقعی فرو نگذاری بدین جمال در شهر هر که کشته شود در ضمان توست تشبیه روی تو نکنم من به آفتاب کاین مدح آفتاب نه تعظیم شان توست گر یک نظر به گوشه چشم ارادتی با ما کنی و گر نکنی حکم از آن توست هر روز خلق را سر یاری و صاحبی ست ما را همین سر است که بر آستان توست بسیار دیده ایم درختان میوه دار زین به ندیده ایم که در بوستان توست گر دست دوستان نرسد باغ را چه جرم منعی که می رود گنه از باغبان توست بسیار در دل آمد از اندیشه ها و رفت نقشی که آن نمی رود از دل نشان توست با من هزار نوبت اگر دشمنی کنی ای دوست هم چنان دل من مهربان توست سعدی به قدر خویش تمنای وصل کن سیمرغ ما چه لایق زاغ آشیان توست