غزل شمارهٔ ۵۶۷

اگر به تحفه جانان هزار جان آری محقر است نشاید که بر زبان آری حدیث جان بر جانان همین مثل باشد که زر به کان بری و گل به بوستان آری هنوز در دلت ای آفتاب رخ نگذشت که سایه ای به سر یار مهربان آری تو را چه غم که مرا در غمت نگیرد خواب تو پادشاه, کجا یاد پاسبان آری ز حسن روی تو بر دین خلق می ترسم که بدعتی که نبوده ست در جهان آری کس از کناری در روی تو نگه نکند که عاقبت نه به شوخیش در میان آری ز چشم مست تو واجب کند که هشیاران حذر کنند ولی تاختن نهان آری جواب تلخ چه داری بگوی و باک مدار که شهد محض بود چون تو بر دهان آری و گر به خنده درآیی چه جای مرهم ریش که ممکن است که در جسم مرده جان آری یکی لطیفه ز من بشنو ای که در آفاق سفر کنی و لطایف ز بحر و کان آری گرت بدایع سعدی نباشد اندر بار به پیش اهل و قرابت چه ارمغان آری