غزل شمارهٔ ۶۰

هر روز باد می برد از بوستان گلی مجروح می کند دل مسکین بلبلی مألوف را به صحبت ابنای روزگار بر جور روزگار بباید تحملی کاین باز مرگ هر که سر از بیضه بر کند همچون کبوترش بدراند به چنگلی ای دوست دل منه که در این تنگنای خاک ناممکن است عافیتی بی تزلزلی روییست ماه پیکر و موییست مشکبوی هر لاله ای که می دمد از خاک و سنبلی بالای خاک هیچ عمارت نکرده اند کز وی به دیر زود نباشد تحولی مکروه طلعتیست جهان فریبناک هر بامداد کرده به شوخی تجملی دی بوستان خرم و صحرای لاله زار وز بانگ مرغ در چمن افتاده غلغلی و امروز خارهای مغیلان کشیده تیغ گویی که خود نبود در این بوستان گلی دنیا پلیست بر گذر راه آخرت اهل تمیز خانه نگیرند بر پلی سعدی گر آسمان به شکر پرورد تو را چون می کشد به زهر ندارد تفضلی