غزل شمارهٔ ۷۶

یارا بهشت صحبت یاران همدم است دیدار یار نامتناسب جهنم است هر دم که در حضور عزیزی برآوری دریاب کز حیات جهان حاصل آن دم است نه هرکه چشم و گوش و دهان دارد آدمی ست بس دیو را که صورت فرزند آدم است آن است آدمی که در او حسن سیرتی یا لطف صورتی ست دگر حشو عالم است هرگز حسد نبرده و حسرت نخورده ام جز بر دو روی یار موافق که در هم است آنان که در بهار به صحرا نمی روند بوی خوش ربیع بر ایشان محرم است وان سنگ دل که دیده بدوزد ز روی خوب پندش مده که جهل در او نیک محکم است آرام نیست در همه عالم به اتفاق ور هست در مجاورت یار محرم است گر خون تازه می رود از ریش اهل دل دیدار دوستان که ببینند مرهم است دنیا خوش است و مال عزیز است و تن شریف لیکن رفیق بر همه چیزی مقدم است ممسک برای مال همه ساله تنگ دل سعدی به روی دوست همه روزه خرم است