قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ - در ستایش قاضی رکن‌الدین

С Саади
0 Altın Yaprak
بسا نفس خردمندان که در بند هوا ماند در آن صورت که عشق آید خردمندی کجا ماند قضای لازمست آن را که بر خورشید عشق آرد که همچون ذره در مهرش گرفتار هوا ماند تحمل چاره عشقست اگر طاقت بری ور نی که بار نازنین بردن به جور پادشا ماند هوادار نکورویان نیندیشد ز بدگویان بیا گر روی آن داری که طعنت در قفا ماند اگر قارون فرود آید شبی در خیل مهرویان چنان صیدش کنند امشب که فردا بینوا ماند بیار ای باد نوروزی نسیم باغ پیروزی که بوی عنبرآمیزش به بوی یار ما ماند تو در لهو و تماشایی کجا بر من ببخشایی نبخشاید مگر یاری که از یاری جدا ماند جوابم گوی و زجرم کن به هر تلخی که می خواهی که دشنام از لب لعلت به شیرین تر دعا ماند دری دیگر نمی دانم که روی از تو بگردانم مخور زنهار بر جانم که دردم بی دوا ماند ملامتگوی بیحاصل نداند درد سعدی را مگر وقتی که در کویی به رویی مبتلا ماند اگر بر هر سر کویی نشیند چون تو بت رویی بجز قاضی نپندارم که نفسی پارسا ماند جمال محفل و مجلس امام شرع رکن الدین که دین از قوت رایش به عهد مصطفی ماند کمال حسن تدبیرش چنان آراست عالم را که تا دوران بود باقی برو حسن ثنا ماند همه عالم دعا گویند و سعدی کمترین قایل درین دولت که باقی باد تا دور بقا ماند

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.