رباعی شمارهٔ ۱۰۲
С Саади
0
Altın Yaprak
آن رفته که بود دل بدو مشغولم
وافکنده به شمشیر جفا مقتولم
بازآمد و آن رونق پارینش نیست
خط خویشتن آورد که من معزولم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş