رباعی شمارهٔ ۱۲۵
С Саади
0
Altın Yaprak
ما را نه ترنج از تو مرادست نه به
تو خود شکری پسته و بادام مده
گر نار ز پستان تو که باشد و مه
هرگز نبود به از زنخدان تو به
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş