رباعی شمارهٔ ۸۷
С Саади
0
Altın Yaprak
منعم که به عیش می رود روز و شبش
نالیدن درویش نداند سببش
بس آب که می رود به جیحون و فرات
در بادیه تشنگان به جان در طلبش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş