شعر ۱۰ - ایضا فی الغزل

حدایق روضات النعیم وطیبها تضیق علی نفس یجور حبیبها فیالیت شعری ای ارض ترحلوا و بینی و بین الحی بید اجوبها ذکرت لیالی الوصل و اشتاق باطنی فیا حبذا تلک اللیالی و طیبها و مجلسنا یحکی منازل جنة و فی ید حوراء المحلة کوبها بقلبی هوی کالنمل یا صاح لم یزل تقرض احشایی و یخفی دبیبها فلا تحسبن البعد یورث سلوة فنار غرامی لیس یطفی لهیبها و جلباب عهدی لایرث جدیده و روضة حبی لایجف رطیبها سقی سحب الوسمی غیطان ارضکم و ان لم یکن طوفان عینی ینوبها منازل سلمی شوقتنی کابة و ما ضر سلمی ان یحن کییبها بکت مقلة السعدی ما ذکرالحمی واطیب ما یبکی ادیار غریبها