شعر ۵ - ایضا

رضینا من وصالک بالوعود علی ما انت ناسیة العهود ترکت مدامعی طوفان نوح و نار جوانحی ذات الوقود صرمت حبال میثاقی صدودا وألزمهن کالحبل الورید نفرت تجانبا فاصفر وردی فعودی ربما یخضر عودی متی امتت کؤوس الشوق یغنی انین الوجد من نغمات عود و اصبح نوم اجفانی شریدا لعلک ای ملیحة ان ترودی الیس الصدر انعم من حریر فکیف القلب اصلب من حدید و کم تنحل عقدة سلک دمعی لربات الأساور والعقود اکاد اطیر فی الجو اشتیاقا اذا ما اهتز بانات القدود لقد فتنتنی بسواد شعر و حمرة عارض و بیاض جید و أسفرت البراقع عن خدود اقول تحمرت بدم الکبود و غربیب العقایص مرسلات یطلن کلیلة الدنف الوحید غدایر کالصوالج لاویات قد التفت علی اکر النهود لیالی بعدهن مساء موت و یوم وصالهن صباح عید الا انی شغفت بهن حقا و کیف الحق استر بالجحود و لو انکرت ما بی لیس یخفی تغیر ظاهری ادنی شهودی تشابه بالقیامة سوء حالی و الا لم تکن شهدت جلودی لقد حملت صروف الدهر عزمی علی جوب القفار و قطع بید نهضت اسیر فی الدنیا انطلاقا فأوثقنی المودة بالقیود و لازمنی لزام الصبر حتی سعدت بطلعة الملک السعید من استحمی بجاه جلیل قدر لقد آوی الی رکن شدید