شمارهٔ ۱۵۲
С Саади
0
Altın Yaprak
شجر مقل در بیابان ها
نرسد هرگز آفتی به برش
رطب از شاهدی و شیرینی
سنگ ها می زنند بر شجرش
بلبل اندر قفس نمی ماند
سال ها جز به علت هنرش
زاغ ملعون از آن خسیس ترست
که فرستند باز بر اثرش
وز لطافت که هست در طاووس
کودکان می کنند بال و پرش
که شنیدی ز دوستان خدای
که نیامد مصیبتی به سرش
هر بهشتی که در جهان خداست
دوزخی کرده اند بر گذرش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş