شمارهٔ ۱۹۵

طبیبی را حکایت کرد پیری که می گردد سرم چون آسیایی نه گوشی ماند فهمم را نه هوشی نه دستی ماند جهدم را نه پایی نه دیدن می توانم بی تأمل نه رفتن می توانم بی عصایی روان دردمندم را بیندیش اگر دستت دهد تدبیر و رایی وگر دانی که چشمم را بسازد بساز از بهر چشمم توتیایی ندیدم در جهان چون خاک شیراز وزین ناسازتر آب و هوایی گرم پای سفر بودی و رفتار تحول کردمی زینجا به جایی حکایت برگرفت آن پیر فرتوت ز جور دور گیتی ماجرایی طبیب محترم درماند عاجز ز دستش تا به گردن در بلایی بگفتا صبر کن بر درد پیری که جز مرگش نمی بینم دوایی