شمارهٔ ۲۱

بیا بیا که ز عشقت چنان پریشانم که می رود ز غمت بر زبان پریشانم تو فارغ از من و من در غم تو سرگردان بیا ببین که ز غم بر چه سان پریشانم نه روی با تو نشستن نه رای دل کندن من شکسته دل اندر میان پریشانم نمی توان که به دست آورم کلاله تو چو سنبل تو شب و روز از آن پریشانم به هیچ نوع دل و دیده ام ز من نبود ازان همیشه من از دستشان پریشانم ز دست دیده ودل هیچ کس پریش نگشت ازین بتر که من اندر جهان پریشانم چگونه جمع شود خاطرم که می آیی ز دست جور تو نامهربان پریشانم ز عطر مجمر وصفت نیافتم بویی ازان ز آتش دل چون دخان پریشانم دلم به وعده وصل ار چه خوش کند سعدی چو در فراق بوم همچنان پریشانم