شمارهٔ ۲۲
С Саади
0
Altın Yaprak
من خسته چون ندارم نفسی قرار بی تو
به کدام دل صبوری کنم ای نگار بی تو
ره صبر چون گزینم من دل به باد داده
که به هیچ وجه جانم نکند قرار بی تو
صنما به خاک پایت که به کنج بیت احزان
به ضرورتم نشیند نه به اختیار بی تو
اگرم به سوی دوزخ ببرند باز خوش خوش
بروم ولی به جنت نکنم گذار بی تو
سر باغ و بوستانم به چه دل بود نگارا
که به چشم من جهان شد همه زرنگار بی تو
نفسی به بوی وصلت زدنم بهست جانا
که چنین بماند عمری من دلفگار بی تو
تو گمان مبر که سعدی به تو برگزید یاری
به سرت که نیست او را سر هیچ یار بی تو
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş