شمارهٔ ۳۵
С Саади
0
Altın Yaprak
روزی شنیده ام که زنی شوخ و جنگ جوی
با کدخدای خانه همی گفت در وثاق
کای خالی از مروت و فارغ ز مردمی
مردم ز بوی قلیه همسایه در رواق
جور زمانه پیش من آری و درد دل
جای دگر روی به تماشا و اعتناق
بیش احتمال جور و جفا بردنم نماند
بیزاریم بده که نمی خواهمت صداق
گفتا که یار محترم و جان نازنین
فتوا نمی دهد دل من صبر بر فراق
گفت ای دغای ابله و قواد قلتبان
چون کیر و نان و جامه نباشد کم از طلاق
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş