شمارهٔ ۱۳ - خسرو من چون به بارگاه (برآید)

خسرو من چون به بارگاه برآید نعره و فریاد از سپاه برآید عاشق صادق ز خان و مان بگریزد مرد توانگر ز مال و جاه برآید بر سر کویش نظاره کن که هزاران یوسف مصری ز قعر چاه برآید صبح چنان صادق است در طلب او کز هوس روی او پگاه برآید صومعه داران چو از همگان وافضیحتاه برآید غمزه او مست و هر که برون آید از پناه برآید گر به مثل دیرتر ز خواب بخیزد صبح در آن روز چاشتگاه برآید آینه گر عکس او ز دور ببیند از دل سنگش هزار آه برآید مرده اگر یاد او کند به دل خاک بر سر خاکش بسی گیاه برآید صبر کن ای دل کار برآید چو سال و ماه برآید چون ز سر عشق او کنند گناهی بوی عبادت از آن گناه برآید ای دل سعدی نه سجده کن آنجا که