Akşamın Sonunda

Akşamın sonundayım karanlığı aşan yolda Yitirmesin istiyorum değerlerini insanoğlu Dinmeyen öfkenin rüzgarı, yatıştıramadığın korku Bedenini öldürene kadar Bir deniz gibi kendi suyunda boğulmuş Çok uzaklara sürükleniyorsun, sen insansın İnsansın sen, doğumu ve ölümü gördün Ellerinle kazıdın alınyazını, kattın ışığını taşın Yüreğindeki sevgiye sevecenliğe Çağırdın nesneleri Yaşam gösterir doğru yolu Geceyi tüketir gündüz Pancurlar vurur zamanın duvarlarına Kanın besledi yeryüzünü, araştırdı bakışın Korkuyu ve uysal ölümü Düşün yüreğindeki aydınlığı veren gücü İnsansın sen, emeğini düşün Aşılmış taraçalarda, fabrikalarda, yolda Düşü gerçek kılan, yapıyı Çelik bir dünya açan aynı gökyüzü altında Uzayan yazılarda tohumu dönüştüren ürüne Sevinçte yenen acıyı.