İki Yol...

İki yol vardır! Birincisi yükseklere gider, Meşakkatli ve zor geçitlere sahiptir... Onu geçmek için insan: Nefsine, Heveslerine, Şeytanın vesveselerine, Karşı mücadele etmelidir... İkincisi uçuruma götürür, Boşlukta sürtünmesiz yoldur, Ve bu yol kolaylıklar doludur, Çünkü ona düşmek için meşakkate ihtiyaç yoktur! Kendisini serbest bırakması yeterlidir! Nefsinin bağlarını gevşetmesi ile delalete düşer... Bu Moğol istilasına benzer, Ahlaki bozgunluğa uğrayan insanı fakirleştirecektir! Kibir, haset, gösteriş uçurumda panzer Dokundukça hızla felakete götürecektir... Böyle insan ruhuna çöl bile küser! Sonsuz cehennem sevdası düşer! Fakirlik meşakkattir, Sınavı çetin ve ızdıraptır... Eğer gaye dünya, Zenginlik huzurmuş gibi güya, Cezbederse bu rüya, Meşakkat saracaktır... Eğer içindeki Karun'u öldürür, Sabır gönülde padişah gibi oturur, Manevi hava nefsi doldurur: İşte yükselen, Huzura kavuşan, Cennete alışan, Birinci yolda, adımlar atacaktır... Yol iki ... gece ve gündüz gibi! Ya aydınlık yada karanlık sahibi... Ya müşrik ya sahabe! Ya güneş gibi yakacaktır, Yada ay gibi aydınlatacaktır...