۱۱۹- آیه ۲۴۷

و قٰال لهم نبیهم إن اللٰه قد بعث لکم طٰالوت ملکا قٰالوا أنٰی یکون له الملک علینٰا و نحن أحق بالملک منه و لم یؤت سعة من المٰال قٰال إن اللٰه اصطفٰاه علیکم و زٰاده بسطة فی العلم و الجسم و اللٰه یؤتی ملکه من یشٰاء و اللٰه وٰاسع علیم ۲۴۷ و گفت مر ایشان را پیغمبرشان بدرستی که خدا بتحقیق برانگیخت برای شما طالوت را پادشاه گفتند چگونه باشد مر او را پادشاهی بر ما و ما سزاوارتریم بپادشاهی از او و داده نشده فراخنایی را از مال گفت بدرستی که خدا برگزید او را بر شما و افزود او را گشادگی در دانایی و بدن و خدا پادشاهیش هر که را می خواهد و خدا وسعت دهنده دانا است ۲۴۷ در بیان طالوت و پادشاهی او و تابوت سکینه آن پیمبر گفتشان ز امر اله بر شما طالوت آمد پادشاه آمدند اندر جدل کو از کجا گشت بر ما پادشه بر ناروا ما به شاهی زو یقین لایقتریم او ندارد مال و ما از وی سریم حق نداد از مال و ملکش وسعتی تا که شاهی را سزد با قدرتی گفت او را بر شما حق برگزید در وی افزونی ز علم و جسم دید الیق است او از ره علم و جسد کی برد جز جاهلی بر وی حسد هر که را خواهد خدا شاهی دهد وآن ز روی علم و آگاهی دهد زآنکه ذات حق وسیع الرحمه است داند ار کس را مناسب وسعت است