۲- آیات ۶ تا ۸

قل یٰا أیها الذین هٰادوا إن زعمتم أنکم أولیٰاء للٰه من دون النٰاس فتمنوا الموت إن کنتم صٰادقین ۶ و لاٰ یتمنونه أبدا بمٰا قدمت أیدیهم و اللٰه علیم بالظٰالمین ۷ قل إن الموت الذی تفرون منه فإنه ملاٰقیکم ثم تردون إلیٰ عٰالم الغیب و الشهٰادة فینبیکم بمٰا کنتم تعملون ۸ بگو ای آن کسانی که یهودیت اختیار کردند اگر ادعا می نمایید که شما دوستان خدایید از غیر مردمان پس آرزو کنید مرگ را اگر هستید راستگویان ۶ و آرزو نخواهند کرد آن را هرگز بسبب آنچه پیش می فرستاد دستهاشان و خدا داناست بستمکاران ۷ بگو بدرستی که آن مرگی که می گریزید از او پس بدرستی که آن ملاقات کننده شماست پس برگردانیده می شوید بعالم غیب و شهادت پس خبر خواهد داد شما را بآنچه بودید که می کردید ۸ آمد آیت کای کسانی کاختیار هستتان دین یهود اندر قرار دون مردم گر به زعم خود شما بر خدا هستید ابناء و اولیا موت را خواهید پس گر صادقید مر لقای رب خود را شایقید آرزو نکنند هرگز لیک موت هست محض دعوی این گفتار و صوت دستهاشان زآنچه بفرستاده پیش یعنی اعمالی که مردود است بیش حق بود دانا بر استمکارگان وز بلاد ایمنی آوارگان ای محمد ص گو کز آن موتی کز او میگریزید او کند ناچار رو بر شما پس میرسد آن بی خلاف در وقوعش نیست تعطیل و گزاف بازگردانیده گردید از قرار سوی آن دانای پنهان و آشکار پس خبر بدهد بدآنچه می کنید مر شما را آن خدای بی ندید می دهد یعنی به نیک و بد جزا هر عمل را هست پاداشی سزا