۴۰- آیات ۱۱۹ تا ۱۲۰

هٰٓأنتمۡ أولآء تحبونهمۡ ولا یحبونکمۡ وتؤۡمنون بٱلۡکتٰب کلهۦ وإذا لقوکمۡ قالوٓا ءامنا وإذا خلوۡا عضوا علیۡکم ٱلۡأنامل من ٱلۡغیۡظۚ قلۡ موتوا بغیۡظکمۡۗ إن ٱلله علیمۢ بذات ٱلصدور ۱۱۹ إن تمۡسسۡکمۡ حسنةࣱ تسؤۡهمۡ وإن تصبۡکمۡ سییةࣱ یفۡرحوا بهاۖ وإن تصۡبروا وتتقوا لا یضرکمۡ کیۡدهمۡ شیۡاۗ إن ٱلله بما یعۡملون محیطࣱ ۱۲۰ آگاه باشید شما آنهایید که دوست دارید ایشان را و دوست ندارند شما را و می گروید بکتاب همه اش و چون ملاقات کردند شما را گفتند ایمان آوردیم و چون خلوت کردند گزیدند بر شما سر انگشتان را از خشم بگو بمیرید بخشمتان بدرستی که خدا دانا است بذات سینه ها۱۱۹ اگر مس می کند شما را خوبی بدمیایدشان و اگر رسد شما را بدی شاد می شوند بآن و اگر صبر کنید و بپرهیزید ضرر نمی رساند شما را مگر ایشان چیزی بدرستی که خدا بآنچه می کنند فرا رسنده است ۱۲۰ نک شما گیرید ایشان را به دوست وآن شما را دشمنند از مغز و پوست مار را گیرید بهر خویش یار در کمین وآن تا برد زهری به کار خود شما دارید در هنگامه ها جمله ایمان بر کتاب و نامه ها وآن کسان که عقل و دین کردند گم بر شما گویند امنا بکم لیک چون خلوت کنند انگشت خویش میگزند از غیظتان بر دین و خویش گو بمیرید اندر این خشم و غرور حق بود آگاه بر سر صدور وآنچه را دارید اندر سینه ها از نفاق و حقد و خشم و کینه ها گر شما را نیکی ای از حق رسد آن خسیسان را بد آید از حسد ور بدی پیش آید از کم یا زیاد میشوند ایشان فرحناک از عناد صبر و پرهیز ار کنید از بد نشان هیچتان نبود گزند از کیدشان زآنکه حق باشد محیط و مقتدر بر همه اعمالشان در جهر و سر