بخش ۲۳۳ - عبدالسمیع و البصیر

بود عبدالسمیع آنکس که ز اشیاء نیوشد صوت حق با سمع معنا ز هر شییی نیوشد صوت خاصی که در آن رتبه دارد اختصاصی بعین سمع هم عبدالبصیر است که ز اشیاء دید حق را ناگزیر است هر آن کز گوش حق بشنید ناچار ز چشم حق ببیند هم در آثار حق او را مظهر سمع و بصر کرد باو خود را از این دو جلوه گر کرد پس او بیند در اشیاء ذات حق را نیوشد هم ز حق آیات حق را همان چشمی که اول ذات خود دید همان گوشی که صوت خویش بشنید تجلی کرد و ز اشیاء جلوه گر گشت هر آن شییی عین آن سمع و بصر گشت هر آن کز حق چنین صاحب نظر شد بخاصه مظهر سمع و بصر شد به بیند حق ز هر شیی خود نمایی کند در عین قدس و کبریایی بمعنای دگر سمع و بصر را بهر جنبنده او بخشد اثر را چه حق فرموده از صدق ضمیرش تجلی از سمیع و از بصیرش نیوشد آن دعا کز حق تمنا باستعداد خود دارند اشیاء کند حق هم ز فیاضی اجابت نگردد رد بدر گاهش انابت به بیند هم زهر شییی آنچه خودخواست بود تشریف آن بر قامتش راست هر آنچیزی که از حق او طلب کرد ز حق بگرفت و در اخذش طرب کرد کسی کاین نکته یابد در شهودش سمیع است و بصیر از حق نمودش