بخش ۴۵۱ - علامه ترک الغضب للمجاهد

سر خشم و غصب ببریده کی شد بوقتی کت امید از خلق طی شد چو خشمت از خلاف هر مراد است امید ارشد مرادت هم بیاد است امیدار شد دگر چون و چرا نیست کجا باشد غضب چون مدعا نیست زد ار است لگد ناری غضب هیچ نداری چون امید از وی ادب هیچ بشییی تا هنوز امید و چشم است بجای رأس غضب باقی و خشم است مشو ایمن که هست افسرده مارت بجنبش تیره سازد روزگارت بدم از حلم گر جنبد فسونش بکش چون شد زبون در بحر خونش ز جا مگذار تا جنبد دگر بار توقع یعنی از مخلوق بردار خلایق را بجا هل باش تنها که تنها را غضب نبود به تنها میان خلق باش و منفرد باش چو گشتی منفرد با کیست پرخاش اگر وقتی خورد پایت بسنگی نداری از چه با آن سنگ جنگی خلایق را مدان جز سنگ و چوبی که تا آیی بخشم از زشت و خوبی از آن صوفی بچیزی نیست خشمش که ناید جز خدا چیزی بچشمش