بخش ۱۹۳ - العارف

ز عارف گوش کن گر مرد راهی بذات و وصف و فعل حق گواهی بود عارف کسی کو را دهد حق شهودش در صفات و ذات مطلق و ز آن اشهاد او را هست حالی که باشد معرفت بی احتمالی ز حالی کز شهودش گشت حادث همانا معرفت را اوست باعث بود فعلش خدایی زانکه بیناست بفعل حق از آن شد کار او راست بمیرد جمله از خلق و صفاتش شود پس بر صفات الله حیاتش شود در ذات حق ذاتش چو فانی خود آنرا عارف ارخوانی توانی چنین شخصی بمعنی حق شناس است جز این عارف شدن و هم و قیاس است هر آنچیزی که بروی واقعی تو باو بر قدر دانش عارفی تو بحق چون ره ندارد علم و ادراک ز خود باید در او فانی شدن پاک که از راه فنا عارف توان شد ز سر من عرف واقف توان شد