بخش ۴۱۷ - المطلع

ز مطلع سالکی تا مطلع نیست ز اسرار تلاوت منتفع نیست شهود آنکه او صاحب کلام است تو را اندر تلاوت خود مقام است کند بر وصف آن آیت مکرر تجلی آنکه ایت راست مصدر شود حق بر عبادش گفت جعفر بمعنی در کلام خود مصور تو پنداری کند اکنون تکلم ولی او را نمی بینند مردم مگر یکروز بود اندر نماز او فتاد و کرد غش از آن نیاز او بپرسیدندش از آنحال فرمود که آن گوینده بر من جلوه فرمود سخن را آنقدر کردم مکرر که دیدم قایلش را در برابر شنیدم وز زبان او مقالات مقالاتی که می گفتم بحالات شهاب سهروردی گفته آندم لسانش نخل موسی بوده فافهم دگر بشنو ز من معنای مطلع که تحقیق مطالع راست مجمع اعم است آن ازین تحقیق و اجلی شهود حق بود در کل اشیاء نه تنها ظاهر از وصف کلام است که از هر وصف ظاهر بالتمام است زهر شییی که بینی او هویداست و زان آیت بدون لفظ گویاست ولی مطلع که از الفاظ خاص است از آنرو بر کلامش اختصاص است که گفت از بهر آیت ظهر و بطنی است بدون حد و مطلع حرف هم نیست