بخش ۵۰۲ - الوفاء بالعهد

وفا بالعهد آن باشد که عاشق برون آید ز عهده عهد سابق با قراری که کرد او در بدایت بتعظیم روبیت بغایت الست ربکم را او بلی گفت بآخر گوید آنرا کابتدا گفت ز عامه از بیم و امید است عبادت از ره وعد و عید است ولی مر خاصگانرا از غرض نیست عبودیت بآمال و عوض نیست وقوف او را باعمال و اوامر مع الامر است و محض حب آمر بود از بهر خاص الخاص در کیش برون رفتن ز حول و قوه خویش محب را گشت صون قلب مرغوب که ره دروی نیابد غیرمحبوب بنزد آنکه در عهد است جازم وفا بر عهد را هست از لوازم که بینداز خودار نقس و وبالی است هم از رب باز هر حسن و کمالی است نقایص راز خود داند که با اوست کمالی هم نبیند جز که از دوست