شمارهٔ ۴
S Safi
0
Altın Yaprak
بر نثار یار جان اندک بود درویش را
خاصه گر بیند بکام آن ماه مهراندیش را
هست معذور ار چو ما زاهد نشد بیدین و دل
چون ندیداست او بتاب آنزلف کافر کیش را
واعظ ار می دید آنگیسوی مشکین روی دوش
می فکندی پشت گوش افسانه های پیش را
یار اگر باشد بمهر از جور اغیارم چه باک
یالب نوشین او منت پذیریم نیش را
عاشقانرا مرهمی خوشتر زلعل یار نیست
ورکه او بازو کند مرهم نخواهم ریش را
شد صفی بیگانه هم از غیر و هم از خویشتن
زان نه او بیگانه را شنعت زند نه خویش را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş