شمارهٔ ۴۱

گویند که من بر کف در راه تو سر دارم از سر بسرت گر خود عمریست خبر دارم عرض س و جان کردن باشد عجب از عاشق هست از سر و ننگ آن خاکی که بسر دارم هیچ از دهنت رمزی با کس نتوانم گفت با آنکه بهر مویی تقریر دیگر دارم اندست که می بودم بر گردن و گیسویت هجر تو چنانم کرد کاکنون بکمر دارم طوفانی بحر عشق من دانم و دل زیرا از موج غمت هر دم صد زیر و زبر دارم هرگز نشوم دیگر پا بند قیامت ها تا قامت و رفتارت در مد نظر دارم لعل لب نوشینت آمد بسخن یادم این شیوه شیرین راز آن تنگ شکر دارم من دلق ریایی را در میکده ها شستم سودای تصوف را ب دامن تر دارم بالای بلندت کرد چندانکه زمین گیرم زان شاخ صنوبر باز امید ثمر دارم اندیشه آغوشت می کرد صفی وقتی سودای جوانی را پیرانه به سر دارم