شمارهٔ ۹

کرده بپا قامت نشسته قیامت تا چه کند در قیامت آن قدر و قامت خیز و برافراز قامت ای بت چالاک بین ز قیامت شود چگونه قیامت بر دهن او مگر بحرف و تبسم ره نبرد هیچکس بهیچ علامت دل زد و عالم سفر نمود و بکویت بی خبر از خود فکند رحل اقامت توبه چه باک ار شکست و وسوسه شد کم عمر خم افزون سر پیاله سلامت لب چه غم ارتر نکرد ز آب خرابات زاهد خشکی که خورده نان لیامت از لب جان پرور تو زنده شدش دل عیسی مریم که داد دادکرامت بر در رندان صفی بفقر و فنا رو زانکه در آن حلقه نیست جای فخامت خرقه بسوزان که میفروش نگیرد بر گرو نیم جرعه دلق امامت شیخ عبث می کند نصیحت رندان او به ریا درخور است و ما به ملامت