Hayat Akıp Giderken

Siz siz olun, bugün aklınızdan geçen güzellikleri asla yarına bırakmayın. Ne yapacaksanız, hemen ama hemen şimdi yapın. Çiçek mi sulayacaksınız, sulayın. Kitap mı okuyacaksınız, okuyun. Sinemada çok beğendiğiniz bir film mi var, hemen gidin seyredin. Sevgilinizi öpmek mi istiyorsunuz, hemen öpün. Bir yakınınızı aramak mı istiyorsunuz, sarılın telefona hemen arayın. Yiyin, için, şarkı söyleyin, dans edin ama ne yapacaksanız hemen yapın. Çünkü siz bugünü bugün yaşıyorsunuz ve yarını da yaşayacağınıza dair hiç bir kontratınız yok. Geçtiğimiz gün bir mezarlık ziyeretine gitmiştim. Orada aramızdan zamanlı veya zamansız ayrılan yediden yetmişe çok sayıda insan sessizce yatıyordu. Orada yatanlar sadece bedenler değildi. Ertelenmiş umutlardı, söylenmemiş sözlerdi, yarım bırakılmış işlerdi. Evet evet kim bilir onlar hayata veda ettikleri sırada neleri yarım bırakmışlardı? Kimisi tamam onu kırdım, nasılsa yarın gönlünü alırım diyordu. Kimisi adam sende bu konsere bir daha ki sefere giderim demişti, kimiside tatile haftaya çıkarım, hele şu işi de halledeyim diye düşünüyordu ve onlar hiçbiri, düşündüklerini yapamadı. Belki bir küçük çocuk babasından gelecek bisiskleti bekliyordu. Adamsa bu akşam yorgunum, yarın alır giderim diye düşünmüştü ve o çocuk bisiklete binemedi. İtiraf etmeliyiz ki bizler belki iyi, belki kötü, ama çok yanlış yaşıyoruz. Hepimizin hayatı, yarınlara bırakılmış işlerle, ertelenmiş umutlarla dolu. Çalışıyoruz, çalışıyoruz. Hayatın tüm güzel renklerini ellerimizle itiyoruz ve de, sanki tüm yarınlar bizimmiş gibi, hayaller kurup duruyoruz. Sevinçleri, mutlulukları hep sonraya bırakıyoruz. Bizler var ya bizler, inanın çok yanlış yaşıyoruz.