Sen Beni Hiç Bırakmadın...

Sen, Sen beni bırakır mıydın ? Benim seni bıraktığım gibi, Hazan mevsiminde yerli yersiz dökülen yapraklar gibi Gözü yaşlı… Minik ellerinden oyuncağı alınmış ağlayamayan çocuk gibi Gönlü yaslı… Ellerimde kelepçe korkusuyla, Darlanan bir dünya utancını yüzüme vurarak, Gecelerime ayrılık kokusunu düşürüp, Gündüzüme doğacak güneşi karartıp, Uykulara uyandırıp gözlerimi Yine ve yine uykusuz sensizliklere iterek beni, Söyle bırakırmıydın… Benim seni bıraktığım gibi…? Aşağılık korkulara gizleyip yüzümü çıkınca karşına, Ayrılığı kabullenmiş bir halde, Gönlüne ateş düşürdüğümü bilerek, Titreyen sesinle korkuyu hissettirip bana, Nasıl sevdiğini söylemeden anlatıp, Bırakırmıydın yine…? Gitme diyemeyen gönlümün sürgünü oldun, Ayrılığa an kala, Ellerinden kopan ellerimin mahkûmu oldun, Oysa her gittiğinde uçuruma ittiğin bedenimin, Sen tutmuştun ellerinden, Biz konuşurken susan geceler, Hiç kalkmadı aşkımıza ağlayan o şehrin üzerinden, Bir sır gibi düştü dökülen her yağmur tanesi, O gün gökyüzünden, Yok, sen bırakmazdın, Bir tebessümle aydınlatırdın bu kapkara bahtımı, Gururuna utanç düşürüp, yıkmazdın sevdanı, Severdin aslan parçası yüreğinle, Severdin ölümüne