۲۲- امیر معز الدین محمد

از جمله سادات و نقبای اصفهان است و در فقه و سایر علوم سرآمد علمای زمان خود است و در عنفوان جوانی بشرف طواف بیت الله الحرام و سیدالاأنام علیه الصلوه و السلم و سایر ایمه دین صلواه الله و سلامه علیه و علیهم اجمعین مشرف شده بود و بعد از آن مدت هفت سال منصب صدارت صاحبقرانی تعلق باو میداشت آخر ترک آن گفته در روضه منوره ی مقدسه سدره مرتبه رضویه علی ساکنهم السلام و التحیه معتکف شده اوقات با برکات خود را صرف طاعات و عبادات که مقصود از ایجاد ثقلین است میفرمود قطع نظر از فضایل و کمالات و خلق و تواضع و اختلاط ایشان با عامه خلایق نه در مرتبه ایست که در شرح و بیان آید و طبع ایشان در شعر درجه کمال دارد این غزل از ایشان است تخلص ایشان فیضی است به پیش شمع رخت آفتاب یعنی چه به پیش خال و خطت مشکناب یعنی چه خیال نرگس مستت ز دست برد مرا و گر نه با دل پر درد خواب یعنی چه عرق بروی تو هر کس که دید میگوید بروی آتش سوزان حباب یعنی چه درون حلقه زلف تو رخ نمایانست و گر نه در دل شب آفتاب یعنی چه خیال شمع اگر نیست در دلت فیضی دل پر آتش و چشم پر آب یعنی چه در یکی از کتابات این رباعی را که زاده ی طبع ایشانست بمن نوشته بودند تا دور ز محمل جمالت شده ام نومید ز دولت وصالت شده ام پیوسته بود خیال تو مونس جان شرمنده ز الطاف خیالت شده ام در شهور سنه اثنین و خمسین و تسعمایه متوجه حج بودند که در شهر بصره وفات و در کربلا مدفون شدند