۱۹۹- شیخ زادهٔ لاهیجی

ولد صدق شیخ محمد لاهیجی است و او از جمله خلفای نامی نور بخشیه است و در جوانی از آنجا بیرون آمده و در شیراز رحل اقامت انداخته است و شیخ زاده در آنجا متولد گردیده اند بسیار بزرگ منش و خموش طبع بوده و چون در مشرب عالی افتاده اکثر اوقات با ارکان دولت حضرت صاحبقران مغفور به تخصیص با شیخ نجم زرگر مصاحب شده از غایت شرب مدام فرق میانه صبح و شام نمیکرد چنانکه از این دو بیت امیدی که در مدح شیخ نجم مذکور گفته معلوم میشود فتنه با خالهاش گشت ای دل می مغانه که مرد افکن است و توبه شکن چنان بدور تو از شیخ و شاب برده شعور که زاهدان سحرخیز بر نمی خیزند و در اصناف شعر خصوصا رباعی بی بدل بود و فدایی تخلص مینمود این سه رباعی از اوست وزآمدنش بگلستان داد نوید گشتند درختان ز شکوفه همه چشم در کوچه انتظار کردند سفید هر چند که دل بوصل شادان کردیم دیدیم که خاطرت پریشان کردیم خوش باش که ما خوی به هجران کردیم دشوار بخویش و بر تو آسان کردیم ای گل نظری به عندلیبان نکنی می در کف و یاد بی نصیبان نکنی ناکامی غربت نکشیدی هرگز