۱۷۲- سیف الدین محمود رجایی

اصلش از اصفهان است چون تقریراتش در وجه معقولی و ادای کلماتش در نهایت شیرینی و مقبولی من او را خوش لهجه گفته ام اگر کسی سخن گفتن او شنیده باشد داند که اسمی است با مسمی از فرزندان کمال الدین اسمعیل مشهور است و در علم سیاق و معاملات دیوانی بی بدل خصوصا در شعر در همه اصنافی شعر گفته و در هجو بی مثل است در جواب این قصیده ی امیدی که گفته کنون کاز سر سرو و پای صنوبر کشد مرغ مرغوله و لاله ساغر قصیده ای غرا گفته این مطلع و یک بیت از آن قصیده از اوست صنوبر قد من که نازش بود بر بر او بسته ام دل چو بار صنوبر ملایک سپاها سپاهان خرابست ز اعمال عمال پر زور و پر زر این رباعی هم از اوست آن گل که دل اهل وفا را خون کرد خون کرد چنانکه کس نداند چون کرد سر پنجه بخون عاشقان گلگون کرد چون شاخ گلی که غنچه ها بیرون کرد