Arifin Düşü

Uyumayı sevmezdi gece olsun istemezdi Lakin ömrün bir kısmı böylece gelip geçti Hayat yolculuğunda ayık kalmak imkansız Karanlığı unutmak mucizeydi bu dünyada Yutan fikir tünelinde düşüncede derinleşti Kaynaklarından nehre oradanda denize aktı O sonsuz ummanda derinlerde ki bir damla! Ziyareti çokcaydı aldığı sevgi ise epeyce Damla deniz olmuştu, sonsuz hız mükemmeldi Anında doğuda yada batıda güneşin yanındaydı Gece, deryada boğularak ebediyen bitmişti O hızla seyir ederken uykusu da gitmişti İşte böyleydi hayat; aşamalı engeller aşılınca Düşlediklerinin ufkunda yolalmasını billince Kalbiyle giridiği her bahçede güller de açınca Zirveye varıldığında bekleyen düşleri oluyurdu.