Bir Aydınlık Sabahtı..

Ruhlarda ergin olmanın kalbi gerginleştirdiği günlerin birinde... " Gönül ah'a düştüdesek Dirsek gösterirdi bize Kendisine destek çıkmadığımız köstek ihtiyar... Ucubeler yinelerdi yenisi olmayanı Ne bilirdin ki " ey beni aşksırrı nasib-i hicrana düştü. Yalnız olmanın yalnız başına olunamadığı mevsimlerden geçiliyordu kafile kafile, Kefildi de bize kifayet etmedi meylimiz. Gençtik, ne bilirdik bir bilmecenin şarkılarda sevgiliyi bize geri getiremeyeceğini. Şarkılar ki yüreklerin en serin uykuları Uyanınca içimiz sızladı, Aklımız geçmişi farklı anlatsa da Gerçek, geleceğin yağmurlarını sevdirdi bize, Uyandık, Uyanınca yanımızda uyumuyordu Uygunsuz zamanlarda uykuya daldığımız, dalgınlığımız Dalgındı dedim ya dargınlığımız darağacımızda Sızladık, sırıl sırıl sızladık. Issız sızıların ısırmaz olduğunu her şey bitince ısmarlanan bir ıslıkta Adımız tınıyınca anladık. Ki İsmimiz çağrıldı çıngıraklı sırların çözüldüğü çöreklenmiş akşamlarda Çözüldükçe üzüldük, Özümüz büzüldü, hüzülü kaldık. Yüzsüzdü süngülerin sönmez süzgünlüğü Sözlüler gözlerini ovuşturdu Acıyı kovuşturduğumuz koğuşların birinde. Hükmün hakim olduğu sakin caddelerin ilkincisinde... Kendisine inciler takılan güzel kız Kızgındı güzelliğini taşıyamayan incinmelere Ve kendisi dedi ki... İncecik sesiyle Kendi kendisine; " İnin ey Cinler.. ! Bilincimizin zincirlendiği İncir ağaçlarından... İnin ve dindirin diyemediğim her neyse...."