İfademin Hiçliği

gülleri sustuğu zaman yalnızlığımın gözyaşlarımın çığlığı inletiyor evreni. bedenim bu boş gezegende boşluğa akarken yüreğim sızlıyor yalnızlık gemisinden el sallarken. özlem var içimde tarifsiz, geçmesi imkansız. bazı şeyler öyle uzak ki... gidebilmek bilinmezliklerin ötesine. gözyaşının güldüğü yüzlerin güldüğü yüreklerin güldüğü... böylesine temiz hayaller kurmak suç mu ki bu gezegende. sevişmemiş bedenim ellerim donuk. yüreğimde ulu istekler... inanmak istemiyorum artık bu yokluklara. ifade etmek öyle güç ki bu hiçlikleri...