Elveda Diyemem

Aşk mucizeler yaratırmış be güzelim, Bilmediğin ellerde ne yürekler yanarmış, Beklemediğin yollardan ne aşıklar dönermiş, Ben yaşanmamış o mucizelerde buldum seni. Ilık ılık içine akan sabah güneşleri vardır, Bir anda soğutur ayaz keser bütün bedenini, Beklersin hep uzak yollardan gelmeyecek birini, Ben umutsuz ayazlarımda buldum seni, hoşgeldin. Güneşin batışında bulursun yalnızlığını en çok, İçindeki sessiz ürpertiyi büyütür karanlık, Sıcaklığına sarılmak istersin cananın ama yoktur, Ben geldiğinde tükettim karanlık yalnızlığımı. Gökyüzünde bana kalan o son yıldızımdın, O gece sen parlamıştın en çok diğerlerinden, Aydınlanmıştı seninle karanlık yalnızlığım, Aydınlığı böylesine bilmemişti gözlerim. Soframda aşımın tuzuymuşsun katamadığım, Kahvaltımda çayımın şekeriymişsin atamadığım, Yokluğunda sensiz yaşamadığım hayatımın, Sen her bir anının hem tadı hem de tuzuymuşsun. Verdiğin sonsuzluk ötesi bir lütuftur bilemezsin, Ölmem gayri bunca sevgiyle düşleyemezsin. Paramparça köz köz olsa her bir hücrem, Artık ölmezliktir kalbim asla anlayamazsın. Şimdi tam deminde vaktin, gitme zamanıdır diyorsan, En ışıltılısında gecemin, aydınlıkları alıp gideceksen, Yüreğime yine yalnızlık ekip umursamayacaksan, Ben beklerim eskiyen yıllar gibi, elveda diyemem.