Sedat Ümran

Bahar geldi, içim kıpır kıpır kalmadı oynamayan bir yanım kuş cıvıltılarıyla doldu ormanım şimdi her şey şaka, her şey zıpır…

Camlar uzaktan tuttukları defteri yok şikayetleri yalnızlıktan başka, evler, ellerinde gergefleri akşam oldu muydu başlarlar nakşa!...…

Gittin, dağ gibi büyüdü yalnızlık Issızlığın iki ucunda şimdi sen varsın Tam ortasında: yokluğun yokluğun yokluğun O konuşsa konuşur, sussa susarsın…

Ben ne zaman bir kelebek görsem Seni anımsarım İncecik bir kelebek Düşlerime konup konup kalkan…

akşam çözmeğe çalışıyor kanlı yükümü ufukta, bindirmek için sırtına günün sonra uğurlar sessizce onu…

Makas düşünüyordu ne çetindi görevi kesmek, ufaltmak, kırpmak her şeyi, unutmuştu acımaktan gülümsemeyi taş kesilmiş yüreğin çelikleşen çığlığı.…

Sen yürüsen bende kalır adımların Azıcık gülüşün bende çoğalır çoğalır Ben sana gök oldum:Yıldırımların Bende düşer, dehşeti bende kalır…