Aşk Affeder Mi Yokluğu?

Aşkınla kuşatılmış bir şehrin tam ortasındayım Gün raks ediyor çatılarda, adımlarım hep sana Dağınık geceden uyanan insan harmanındayım Tortusu yüreğimi yakan sevdasın avuçlarımda. Yontusuz düşselliğinin bakir bakışlarında yitiğim Hangi yana esse rüzgâr masalların hep bana değer Sorgusuz güzelliğinin zindanlarında ölüm içtiğim Et ve kemikten oluşan duyguyum, göğsümde keder. Fasılasız bir ömrün saraylarında güneşi özler sırtım Yargıların ipleri çürüdü artık, kurudu sevda toprağı Topladım gönül yatağımı şimdi, üşümekte nabzım Doymadım dünya coşkularına, sensiz gözüm kapalı. Eskimiş değerlerin sarhoşluğuyla geçersin sen özünü Sevdalı gözlerinle gömersin sana adanmış sözlerimi Yongasız ayrılıklar kentindeyiz, ıslatma aşk közünü Bekleyişle çoğalıyorum, sabrım çözer mi düğmelerini? Ezildikçe içlenirmiş her çiçek, alınganlık döker tohumu Şüphenin yoldaşıdır kurt, yudumlara böler öfke ruhunu Her ömrün hikâyesi uzundur, kısacık anların mutluluğu Ecelsiz kaygılar cennetindeyiz, aşk affeder mi yokluğu?