Aşk, Gecikmiş Bir Rüzgâr Hıçkırığıdır
S
0
Altın Yaprak
Gölgesine sığındığımız aşkların yorumlarıyla tümlenince yaşananlar
Her aşk sızılı tükenişlerin ömür sahnesidir,
bunun için çoğalır sancılar
Kırık düşler meyhanesine erken iner akşam,
çizgileri gizlemez avuçlar
Onulmaz bekleyişlerin sarı saçaklarına tutununca hicran tükenir umutlar
Sorgulu bir ömrün ütopyasına yaşamsal değerlerimizi astığımızda
bir sesin sebebi olur rüzgâr,
içimizdeki hazin gölgeleri örter iken anılar.
Her sayfa bir dönüşe kapanır ardımızdan
ve biz o dönüşlerin anlam çizgilerinde
en çok kendi yapayalnızlığımızı görürüz.
Biliriz ki, her pişmanlık sözele değil, görseledir.
Söz kalır, görüntü uçar ve alkış gibi bir gün kendi damarını içten içe zorlar.
Yol tutunuşlarımızın kıymetsiz taşlarına adımlarımızı verdikçe
bir meçhul ağrının tırmanışı başlar yürek zirvelerimize.
Her hatırlayış bir şiirin dizesini oluşturur,
biz yağmurlara serdiğimiz sözcüklerimizi kurutarak
yangınlar çıkarırız.
Alev kendi dalını aradıkça söz küser yangına,
kırık dal parçaları gibi bir ömür yüzer sarı sularda
ve biz kendi düş saraylarımızın gölgesinde
tarumar esintilerle harcanmış günlerimizin slaydını izleriz.
Kırık can parçalarına aksettikçe
cam parçaları ruhumuzun izbe odalarına ışık düşer.
Bir/gen/iş ova olur yaşamak andı dudaklarımızda,
sığ denizlere hiç yaşanmamış mevsimler uğrar.
Avuçlarımızdaki sevda kınalarına
'yalnız yaşamak Ülküsü'nün sancısı dökülür
ve dökülen her parça aslında asil yalnızlığımın düş günlükleridir.
Kendi sızılarımıza uzanan el gibi,
ruhumuzun gelgitlerini soylu yüzleşmelerle karşılarız
her mevsim.
Oysa hep umutsuzluk duaları büyümez dilde,
engin üzünçlerin kaygılarını göklere serperken biz,
içten içe yalnızlığı kaşıklayan yoksul düş havarileri gibi
yaşamın yazıtlarından anlamlar çıkarırız.
Yapışkandır arsız mevsimler,
kendi kimliğimizin sularına bu yüzden damla düşer
ve içimizin öykülerini hayat en çok biz üşüdükçe
yüreğimize serper.
Kabımızdan taşıp uzak ormanları düşledikçe
bir el yapışır çoğu gecelerde yakamıza,
hüzzam yalnızlıkların lekelerini temizlemek için.
Çığlıklar büyür o an, dil feryada sığınır,
korku kendi ormanlarında cesaretini sınamak için dolaşır.
Her ses uzak bir fırtınanın habercisidir,
sığındıkça kendimize gölgeler büyür
aşk donatılı hıçkırık albümlerimizde.
Hızla tükenen mevsimlerin değişken odalarında
bağdaş kurup oturdukça,
nazla büyüyen güllerin kar altındaki inleyişlerine kulak kabartırız bir zaman.
Avuç avuç gözyaşı dökeriz beyaz düşlerimize,
ardından içimizin duvarlarına sesi düşecek tükenmiş
bir sevdanın kırık sesi.
Yangın susacak,
enginlerimizde kuyruğu yanık bir uçurtma dolaşacak,
düğümlü parmaklar birbirine dolanacak
ve ruhumuzdaki o sevdalı mevsim hep bahar olacak.
Umuda pullanan mektupların uçarı kanatlarına
bir yaşamak rotası asılır,
ruh duraklarında konaklamak için.
Söz kendi sözünü arar ve
usumuzun tülbentlerinden
usul usul yağmur damlar.
Söz susunca konuşur an'lar
ve bir gün damarlarımızdaki aşkın saçakları
kıyamet olsa bile
yaşanacak bir kareyi kucaklar.
Yeşil yaprakların sayfalarını karıştırdıkça
eş ararız ruhumuzun şiirlerine,
yangınlar saran hücrelerde kendi hicranımızı dinleriz.
Su dökülür avuçlarımızdan
ve biz en çok gecelerin atardamarlarına sarıldıkça iç çekeriz...
İçimize işledikçe bir ıslaklığın gürültüsü,
dumanlı gözlerimizle sarılırız yaşama.
Islanan yüreğimizin odalarını açarız aşka,
yağmurla saklı hüzünlerimiz ilişir şiirlere.
Kırık ikindilerde bir sehpa arardı gözlerimiz,
miadı eksik kavuşmalara ulaşmak için,
ayaklarımızdaki titrek vuslata aldırmazdık
Kırık sevda yüksünmeleriydi yüzümüzdeki telaş,
umarsız sevilerin kentlerinde içimizdeki coşkulara
izbe odalar arar iken
Göğsümüzdeki kramp sancıları artardı,
ve işte o an Eylül gönlümüzün aralı kapılarından usulca bakardı
ve ikindi yağmurları inmeden bu şehre zamansız bir ayrılık
bizi yüreğinden çok uzaklara atardı.
Akıp giden bir zamanın yudumlanamamış deminde
bir yutkunuş böler uykularımızı,
gecenin tam orta yerinde.
Kırık bir söz oluruz düne,
bakışlarımız kapılır gider yıldızların dans ettiği göklere.
Ağrımızın yaman kapsüllerini içer,
gönlümüzdeki hüzzam şarkılarla karanlık denizleri geçeriz.
En belirgin yokluklar süreriz ellerimize,
suya sabuna dokunmadan.
Tutkuyu sorgularken anılar,
bir zaman kapsülü ıslanır nemli gecelerde,
üşümüşlüğümüze sığınır
ağrılı sözlerin hicranlı yollarından geçerek
kendi dökülmüşlüğümüze söz oluruz.
Belki de,
en çok kendimiz için sustuğumuz bir anın
içindeki düşünüşlerden yarattığımız kumdan kalelerdir
düş sahillerimizde bizi bekleyen zaman.
Yanaklarımızdaki sevi tozlarıyla içten içe harmanlanan,
yürüdükçe biz sevi kaldırımlarını aşındıran.
Hayata tutundukça bir sevginin diplomasız ustası oluruz.
Ne kadar seversek sevelim,
ne kadar sevdanın yollarında yürürsek yürüyelim aşk, gecikmiş bir rüzgâr hıçkırığıdır.
Yüreğimiz titredikçe,
bekleyişlerin dualarına dilimizi sürdükçe
içimizdeki o yangınlı soruları uzaklara alıp götürür.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş