Aşk Kirli Bir Mendildir

bakışının karelerini düşledikçe ben sensizliğin bütün eskimiş suretlerine çizgiler çekiyorum aralayıp aralayıp dudaklarını sevincin oluyorum oysa, ben seni sevdikçe mevsim hep kış kalmalı bunu istemiyorum yağmur durmamacasına yağarken ruhumda mevsimler hızla dönmeli gözlerin şiir ellerin sevda olmalı ben gözlerinde ağlamalı ellerinde hiç yürünmemiş hiç bilinmemiş ülkeler aşmalıyım bütün iyimserliğimin rüzgar direncinde ışıltılı bir sırça köşktür düşünü gördüğüm bu yalnızlık harmanında gülüşlerimle yoksul bir sevdaya mendil açarım üşür parmaklarım bölünür düşlerim ben sevdayı ince gülüşünden tanırım her sevdanın aşkla dönen değirmeninde ay parlak yıldızlar ak yüreğimiz çıplak geceler gündüzlere inat yaşamaktır umarsız sızılar büyüdükçe arar yüreğin efendisini sözcükler efsunlanır gizemin tütsü krallığı köleler pazara çıkarılır ve umutların kelepçeleri kırılır çünkü; aşk /kirli bir mendildir/ sustukça kanla yıkanır