Şiir...
S
0
स्वर्ण पत्ता
Kapi açilir,
soguk bir gurbet şaşkinligi
kizarir yüzümde.
Düşlerimi
havlayan o terierler kaçirdi..
Sonra sözlerimi o,
gözü göz yakan,
gözler susturdu.
Soguk bir islik yere düşer,
kirilir caddede...
Ayaklarim prangali yoksulluguma.
Yüzümdeki terler içime süzülür,
Ay işigi saldirdi siginagima...
O ürpertili çizgiler
siralandi önümde,
herbiri beni sikan
iki kolum sanki..
....
Ufaliyorum.
Ufalaniyorum.
Ansizin geldin,
ansizin gideceksin.
Sirtimi verdigim,
vuracaksin....
इस कविता को आँकें
अभी कोई आँक नहीं
टिप्पणियाँ
टिप्पणी करने के लिए प्रवेश करना होगा।
प्रवेशइस कविता पर अभी कोई टिप्पणी नहीं। पहले आप हों।