Kanadı Kırık Aşk

Ben aşıktım, Ela gözlerine tatlı diline, Seviyordum seni ölesiye, Gülümsemene, o sıcak bakışına Hastaydım, Hastaydım seni sevmeye. Aşkım bir turnanın rolüne büründü, Belki yazları yanımdaydı ama gitmeliydi, Kışlar onu öldürürdü gitmeliydi, Kalbinin sıcak mevsimlerine uçmaya çalıştı, Ama artık çok geçti, Sonbahar acımasızdı, onu sen canlandırıyordun çünkü, Rüzgar gelmiş aşkımın, turnanın kanadını kırmıştı, Gülümsemek, ağlamak, haykırmak boşunaydı, Artık rüzgarın gittiği ve onu götürdüğü yere gidecekti, Kim bilir? Belki bir köpek belki de bir kurt olacaktı katili. Tek umudu iyimser bir insandı, onu alıp kanadını saracak, Bir yerlerde böyle bir insan olmalıydı, Kurtarmalıydı onu, senin elinden, Yalvarıyor, dua ediyor ve ağlıyordu Ve sonunda yere çakılmıştı pek dayanamadan, İşte aşkım ve ben, Son hatırladığımız yere çakılmak. Ve sen hâlâ acımasızca bize bakmaktasın, Elini uzatsan kalkacağız yeniden, İyileşeceğiz bir daha, ama sen, Bir fırtına sandığım sen, Kasırgadan da hızlı estin başımda. Ve seni bekleyen bir gül yaprağı var parmağımda, Onu alıp kalbine koymanı bekleyen, Kırmızısı solgun hayata küsüşü bu olsa gerek, Kurumuş susuzluğunu saklayamadan, Özlemi toprağa değil, suya değil, Yalnızca sana, Kim bilir? Belki de onu inandıramadığım, ACIMASIZLIĞINA...