Şafak Güneşim..

olsun alıştım artık sessiz çığlıkların saklanmışlığına söğüt ağacı yapraklarına hasretimi yazdım bakışlarımla astım ömrümü rüzgarlarına gölgem asi yağmurlarda poyraz düştü sen'li anlara gözlerimden gül damlasıyla yüreğime inen o ses.. sendin o sendin sevdiğim belki tutulacağım saatlerin en olmadık zamanına belki sarılacağım ay ışığının en parlak yıldızına mavilere uçurdum siyahları bak anılar hala avuçlarımda sızısına dur diyemedim geceme dalan o karanlık yüreğime inen kor ateş sendin o sendin sevdiğim gün gelecek ayrılığın düşecek yağmurlarına yanacak dudakların ismimle arayacaksın sözlerimdeki noktayı bile soracaksın gökyüzüne duaların elif elif diye açılan pencerelere haykıracak nefesin delicesine kaybolan umutların ışığında her sorduğunda bulutlar küsecek bensizliğine küsecek mevsimler çaresizliğine ne yıldızlar düşecek saçlarına ne ellerine gül damlası yağacak.. unut o buğu gizeminde zamanı durduran şafak gözleri unut meleğinin kanat çırpışlarını sevda çiçeklerinin içindeki aşkı solduran sendin o sendin sevdiğim