İsyanım Kendime

Nedense ağlıyordum bu gece İsyan ediyordum kaderime Aslında isyanım kaderime değildi İsyanım kendimleydi. Suçluluk duyuyorum İnanmıyorum sana yaptıklarıma Şaşırıyorum Halbu ki ne çok seviyordum Onca güzel günlerimiz Ankara metrosundaki unutulmaz sevgimiz Trenler geçiyordu herkes bakıyordu şaşırmışçasına Biz aldırmadan bakıyorduk birbirimize Seviyorduk gönülden ucuz değildi sevgimiz... Hakikat buydu seni çok seviyordum. Sana tutulduğum kadar hiç kimse etkilememişti beni Sen bir başkaydın. İlk defa elinden tutuyordum Çok mutluydum "seni seviyorum" diyordun... Gözlerimin içine bakıyordun Biliyordun ben de seni seviyordum. Saatler sanki sevgimizin inadına çabuk geçiyordu. Ayrılmak istemiyordum senden Sen, sen, sen benim Nazlı Gelin'imdin O gün elimizde olmadan senle ayrılıyorduk. Ama nereden bilecektim son görüşmemiz olacağını? Ağlıyordum kendimce Kaderime yanıyordum Penceremden bakarken buğulanıyordu camlar Son kez yanağına buse kondurmak istiyordum... Neden aramıyorsun bir tanem? Yoksa kırgın mısın bana? Seviyordun oysa delicesine. Bitti sevdamız kaldım bir başıma. Sensiz farksız o loş odam zindandan. Hoşça kal göz bebeğim. Beni unutma olur mu?